Barandilatik kanpo hala ere bada arraunik. Eta egiari zor, barandilatik ikusi ezin litekeen horri esker arrauna dago, dagoen lekuan. Ixilpeko lan, ezkutuko lan, borondatezko eta borondatetxua!

Horien artean, eta beste askoren artean, estrapugileena da. Arraunlari bakoitzak egiten du gehienean berea baina badira, ilusioz beterik lan hau egiten dutenak ere.

Estropua, metafora ederra ez al du bere hortan? Neurri ezberdinetakoak, batzutan estu, bestetan lasai, batzutan txarrak bestetan onak, nailonezkoak, gailazkoak, mixtoak... baina denek dute forma beretxua.. eta denek dute funtzio bera. Egiten den indarra ondo kanalizatzea du xede estrapuak. Elkarri helduta, elkarrekin... bistakoa agerikoa izan dadin, ezkutuan eta ixilean egindako lana. Zer litzake arraunlaria estrapurik gabe? heldu lekurik gabe? Horren maitea izan ez arren, beharrezkoa duguna (eta maitatu ez bada, zaindu beharrekoa behintzat bai)

Beraz, gaurko nire textutxo hau... estrapugileei, eta bereziki, ezkutuko lanean dabiltzan danoi. Denak zaretelako estrapu, beharrezko.  Nahiz eta sarri estuegiak izan, gogorregiak, finak, sentsibilitate gutxikoak... danak zarete estrapu eta ziur naiz, denak izan nahi duzuela, estrapu on, arraunlariak zaindu eta maiteko duten estrapu hori!