Eneko Dorronsoro Zumaian sorut zen 1978an. Zine eta gidoigintza ikasketak Barcelonan burutu zituen. Geroztik telebista eta zinea ditu ogibide.

 Zuzendutako lanen artean, "Olarro" laburmetraia (2007) eta "Karidadeko Benta. Lehengo munduaren azkena" ordubeteko erreportaje musikala (2008). Euskal Telebistako "Brinkola" eta "Pilotari" telesailetan eta "Eutsi!" nahiz "La máquina de pintar nubes" pelikuletan zuzendaritza taldean hartu du parte, besteak beste.

"TTAUP, TTAUP! Arraun kolpeka" du bere lehenengo dokumentala.

Ni zumaiarra naiz, eta arraroa badirudi ere inoiz ez dut arraunik egin, nahiz eta fubolean ibilia naizen. Baina arrauna oso gertuko sentitu izan dut beti, txikitatik erakarria sentitu naiz, beti izan dut bihotzean. Gainera 1978an jaioa naizenez Telmo Deumaren urte gloriosoak disfrutatzeko aukera ere izan dut. Arrauna beti izan dut buruan, eta baita ere bere inguruan zerbait egitokoa, hasieran ez nekien zer: fikzioa... eta azkenean dokumental hau sortu dut.

Ia dokumentala bukatzen ari nintzela bururatu zitzaidan. Txikitan patroiak erritmoa markatzeko "ttaup ttaup" esaten zuela iruditzen zitzaidan, nahiz eta gerora arraunlariren batek "taup raup" ohikatzen duela esan arren. Gainera "ttaup ttaup" horrek taupadarekin ere zerikusia du, eta hitz joko polita iruditzen zait.

Aurtengo Donostiako festibalean estreinatu dugu. Eta festibala amaitu eta 15 egunetara, gutxi gora behera, Zumaian proiektatu dugu. Gainera Donostian proiektatzeko baldintzetako bat aurretik estranatu gabea izatea zen.

Kostaldeko herrietan mugitu daitekeela uste dugu, bai Zumaian, Zarautzen, Orion, Hondarribian… Kultur Etxeetan. "Ttaup ttaupen" azaltzen dena urte betez Zumaian grabatutakoa izan da, baina arrauna bizi eta praktikatzen den herri guztietan antzeko egoerak emango dira, nahiz eta protagonistak aldatu; beraz harrera ona izan dekeela uste dut.

Gainera sorpresa batzuk ere eraman ditugu: Kaliforniatik ere deitu digute, dokumentalaren berri izan dutela, eta festibalen batean proiektatu ere, han ere, nonbait, arrauna (aulki mugikorra uste dut) praktikatzen omen dutelako. Eta lehen esan bezala, entrenamenduetan bizitzen dena leku askotan eman daiteke.

Lagun baten bitartez ere Ingalaterratik ere deitu didate. Beraz, hasieran pentsatu eta imaginatu gabeko bideak ari da hartzen.

Oso ona, primerakoa. Beraien arteko beste bat bezala hartu naute. Gainera kamara aurrean zutela ahaztu dira eta hori onuragarria izan da dokumentalarentzako. Danetik egitea ere tokatu zait, botilak eraman, psikologoa….

Gerora, arraunlari batek aitortu zidanez, igande goiz batean nire kamararekin entrenamendura azaldu nintzenean hartu ninduten aintzakotzat. “hi hau serio ziak bere dokumentalarkin, hemen ez zegok bromarik”

Izugarria irudit zait “talde” bat izatea. Guztiek berdina egitea, batek egiten duena bestearengan duen eragina, elkarrekin sufritzea, elkarren arteko errespetoa… Ez dut horrelakorik leku askotan ikusi.